KORZENIE DROBNOSZLACHECKIE

Tomasz Marcin Cisewski

KORZENIE DROBNOSZLACHECKIE Przywiązanie do rodzinnego gniazda na przykładzie wybranych rodów szlachty kaszubskiej

Przedmowa

Drobna szlachta kaszubska była w czasach przedrozbiorowych (przed 1772 r.), wspólnie z współbraćmi z północnego Mazowsza i Podlasia, jedną z najbardziej charakterystycznych grup tzw. szlachty zagrodowej, czyli najuboższej pod względem posiadanego majątku w dawnej Rzeczypospolitej. Gospodarstwo kaszubskiego „szlachcëca” rzadko było większe niż 2–3 łany (30–50 hektarów). Często właściciel uprawiał ziemię sam, przy pomocy rodziny i 1–2 parobków. Pamiętać bowiem trzeba, że wsie drobnoszlacheckie należały do najuboższych na Kaszubach, położone były zazwyczaj na najmniej urodzajnych glebach i stąd wynikała między innymi ich mała atrakcyjność dla bogatszych właścicieli. Dlatego wsie te zachowały przez długie wieki swój drobnoszlachecki charakter.Sytuacja prawna i gospodarcza wsi drobnoszlacheckich zmieniała się zdecydowanie po przejściu Kaszub pod panowanie pruskie. Co prawda drobna szlachta zachowała formalnie swoje prawa szlacheckie, ale wraz z nasilaniem się ucisku fiskalnego i germanizacji następowało zacieranie różnic między potomkami „szlachcëców” i gburów. W XIX w. nastąpił ostateczny rozpad wsi drobnoszlacheckich, polegających na podziale użytkowanych dotychczas wspólnie pastwisk czy lasów. Mimo tych ujemnie działających na poczucie tożsamości społecznej czynników, tradycja pochodzenia szlacheckiego okazała się wartością bardzo trwałą, przenoszoną z pokolenia na pokolenie, umacnianą m.in. przez ogromnie żywą w XIX w. legendę o uzyskaniu praw szlacheckich i herbów przez Kaszubów od króla Jana III Sobieskiego za wkład w wiktorię wiedeńską.